soggen

Aangezien Steffy Hooijenga binnenkort vertrekt uit Parijs is dit de laatste column in de serie Soggen à Paris.

Vooroordelen

Fransen stinken en ze scheren zich niet. Fransen zijn dramatische versierders. Fransen eten veel kaas en drinken veel wijn. Fransen zijn arrogant en praten alleen Frans. Foute vooroordelen? Nee, een kern van waarheid heb ik al in diverse Parijzenaren teruggevonden. Toch bleken die Parijzenaren vaak helemaal niet zo “Frans” te zijn, of bleken “echte Fransen” heel on-Franse trekken te vertonen. Gelukkig ben ik me bewust van het begrip “vooroordelen” en ook al heb ik snel mijn mening klaar (“Ik mag haar nu al niet!” is mijn meest voorkomende eerste indruk), ik ben even vaak van mening veranderd. lees meer »

Steffy Hooijenga is derdejaars studente Internationale Betrekkingen en Internationale Organisatie in Groningen. Dit semester verdiept ze zich echter in de geschiedenis van Europa en Frankrijk aan La Sorbonne. Geregeld zal er een column van haar hand verschijnen over het studentenleven in Parijs.

Tegenstellingen

Parijs is een stad vol tegenstelling en contrast. Alleen al als ik uit mijn raam kijk, steekt het kraaknieuwe Forum des Halles af tegen een prachtige oude kerk, de Saint Eustache. Een straat verder is het uitzinnige Centre Pompidou gebouwd tussen eeuwenoude herenhuizen. En natuurlijk bederven de foeilelijke Eiffeltoren en Tour Montparnasse alle foto’s van het schilderachtige Parijs, omdat één van de twee altijd wel ergens bovenuit steekt. lees meer »

Steffy Hooijenga is derdejaars studente Internationale Betrekkingen en Internationale Organisatie in Groningen. Dit semester verdiept ze zich echter in de geschiedenis van Europa en Frankrijk aan La Sorbonne. Om de week zal er een column van haar hand verschijnen over het studentenleven in Parijs.

Presentatie-integratie

Ik houd mijn haren naar achter met een knipje, trippel op flatjes naar het schoolbord, verberg mijn taille in een gordijn van een shirt… Parijs mag dan misschien bekend staan als de stad van de mode, dit seizoen hullen alle paspoppen zich in vormeloze creaties die het midden houden tussen te grote shirts en soepjurken. Heb ik weer, woon ik in Parijs tijdens het Hobbezakseizoen. Maar alles voor de integratie vandaag, dus ook ik hul me in een westerse burka. Die ene jongen in de klas zou maar op hol slaan van mijn vormen. lees meer »

Steffy Hooijenga is derdejaars studente Internationale Betrekkingen en Internationale Organisatie in Groningen. Dit semester verdiept ze zich echter in de geschiedenis van Europa en Frankrijk aan La Sorbonne. Om de week zal er een column van haar hand verschijnen over het studentenleven in Parijs.

Bibliotheek-leed

Vier balies en drie stempels verder, heb ik mijn eerste boek geleend in de bibliotheek van de Sorbonne. Ik heb hardop gelachen om het bureaucratische systeem van kaartjes, nummers opschrijven, inleveren en stempels halen. Dan lijkt mijn UB thuis opeens hypermodern en goed geregeld. Ik beloof mezelf nooit meer te klagen over het gebrek aan kluisjes en stoelen en de overmaat aan onrechtmatige cursisten die ‘mijn’ plek bezet houden. Zoals dat met vrienden, colleges en familie nog niet echt gebeurt, begin ik de UB al snel te waarderen nu ik er geen tot mijn beschikking heb. lees meer »

Steffy Hooijenga is derdejaars studente Internationale Betrekkingen en Internationale Organisatie in Groningen. Dit semester verdiept ze zich echter in de geschiedenis van Europa en Frankrijk aan La Sorbonne. Om de week zal er een column van haar hand verschijnen over het studentenleven in Parijs.

Vervelen

Ik volg hier meer colleges dan in Nederland (wel vijf vakken) en mijn wekelijkse schema begint al snel te vervelen. ’s Ochtends lepel ik mijn melk en cornflakes op. Droog stokbrood gaat er bij mij niet in en om nou vóór college nog naar de bakker te gaan is ook zo huisvrouwelijk. Bovendien moet ik voor elk tripje zes afgesleten en schuin overhellende wenteltrappen af en -vooral vermoeiend- weer op. Na het cornflakes-douchen-sprinten-naar-de-metro-ritueel lukt het me tijdens de barre metrotocht nog net mijn cornflakes binnen te houden. Mannen die een vuilniszak vol écht stinkend vuilnis meezeulen, vrouwtjes met neuswratten inclusief zwarte haar, snotterende bedelaars… Alles heeft al naast me gezeten op zo’n knus, smal metrobankje. lees meer »

Steffy Hooijenga is derdejaars studente Internationale Betrekkingen en Internationale Organisatie in Groningen. Dit semester verdiept ze zich echter in de geschiedenis van Europa en Frankrijk aan La Sorbonne. Om de week zal er een column van haar hand verschijnen over het studentenleven in Parijs.

Heimwee

Met op de achtergrond een onverstaanbaar en binnensmonds mompelende Franse professeur dwalen mijn gedachten af naar Groningen. Ik heb geen idee waar de beste man nu al tien minuten over bazelt. De resterende vijftig minuten zal me dat ook niet duidelijk worden. Powerpointpresentaties, daar hebben de Franse docenten nog nooit van gehoord. Zelfs sheets zijn nog niet doorgedrongen tot de monumentale Sorbonne. Het liefst schrijven de docenten hier met een krijtje op een oldskool schoolbord. lees meer »

Steffy Hooijenga is derdejaars studente Internationale Betrekkingen en Internationale Organisatie in Groningen. Dit semester verdiept ze zich echter in de geschiedenis van Europa en Frankrijk aan La Sorbonne. Om de week zal er een column van haar hand verschijnen over het studentenleven in Parijs.

De echte Nederlander

Gretig word ik voorgesteld aan drie mooie Spanjaarden. ‘Ze spreekt ook Spaans!’ Maar na Frans, Engels, Nederlands en Duits te hebben gesproken in één weekend, stribbelen mijn hersenen uitgeput tegen. ‘¡Nada!’ krabbel ik snel terug. Gelukkig schakelen we over naar een combi van Frans en Engels. In deze wartaal verzekeren ze me dat ik niet het type ben dat ze verwacht hadden van een Nederlandse. Ik hoop dat dit een compliment is. Hiervan uitgaande vraag ik waarom ik niet tussen de tulpen pas. Ik ben niet blond. Niet groot. Niet lang. Ze hebben gelijk, ik ben inderdaad klein en donker en kan voor elke nationaliteit door. lees meer »

Steffy Hooijenga is derdejaars studente Internationale Betrekkingen en Internationale Organisatie in Groningen. Dit semester verdiept ze zich echter in de geschiedenis van Europa en Frankrijk aan La Sorbonne. Om de week zal er een column van haar hand verschijnen over het studentenleven in Parijs.

Thuis in Parijs

Vraag een willekeurige vriendin naar mijn slechtste eigenschap en ze noemt me geografisch gehandicapt. Het heeft twee jaar geduurd voordat ik de route naar de tentamenhal kon onthouden. Maar niet in Parijs. Mijn Parijs, waar ik mijn weg wel vind. Mijn Parijs, waar ik elke keer als ik toch de verkeerde uitgang of afslag neem, een schitterend paleis, monument of park ontdek. Mijn Parijs, waar ik na een dag shoppen en studeren, thuis kom in mijn huisje, uit het raam kijk en het Louvre en Centre Pompidou zie. lees meer »

Deze column verschijnt eerder op de website coma.nl en is geschreven door Cor Jan van Zwol

Ik snap nog steeds niet waarom mensen, tegen beter weten in, toch proberen te bellen in een kroeg als de Blauwe Engel. Het volume van de muziek verschilt niet veel van dat van een houseparty in de RAI of Ahoy, behalve dat het harder staat. Ik kruip in oorschelpen van meisjes om mede te delen dat ik niet zo vaak in de Engel kom, maar nu een uitzondering maakte omdat ik hen naar binnen zag lopen - vrouwen lijken een zesde zintuig voor leugens te hebben. lees meer »

Ik vind dat er wel wat meer begrip voor meneer Tichelaar mag zijn. Besturen is heel moeilijk in een constant veranderende wereld en daardoor worden de meeste bestuurders snel conservatief. Dan heb je voor je gevoel tenminste nog wat zekerheid. (jammer dat bijna heel Nederland daar dan ook nog op stemt) Maar de waarden waar je net aan gewend was zijn een illusie, omdat de wereld verandert, en ook steeds sneller. Allerlei problemen dienen zich aan, waar volgens velen steeds sneller een oplossing voor moet komen. Problemen zijn dus altijd anders en bestaan uit een heleboel aspecten. lees meer »

Deze column verschijnt eerder op de website coma.nl en is geschreven door Matthias Frankema.

En nu al weet ik niet meer of ik blij moet zijn met een nieuw jaar. De wisseling van de wacht om twaalf uur is altijd iets om naar uit te kijken, maar wanneer het dan werkelijk zo ver is moet je toch afscheid nemen, even achteruit kijken en vlug weer door. Dat kan leuk zijn. Ooit was het voor mij een moment waarop alles anders zou worden, namelijk beter, mooier en gelukkiger. Ik geloofde nog in goede voornemens, die ik dan ook allemaal op een a-vier kalkte, zodat het een officieel tintje kreeg. Ik vertelde het verder aan niemand, zodat ik er niet op afgerekend kon worden. Ik wist ook wel dat ik me er niet aan zo houden, zeker nooit langer dan enkele uren in de nacht, wanneer dronkenschap weer haar intrede in het nieuwe jaar heeft gedaan, door hard in je oor te schreeuwen en een nieuw biertje in je hand te drukken. lees meer »

Deze column verschijnt eerder op de website coma.nl en is geschreven door Cor Jan van Zwol.

Ik heb nog nooit een ijsbeer heen en weer zien lopen. Zeker niet door een smalle gang in een Gronings studentenhuis. Een beer heeft het ook niet koud. Ik ben naar de gang gelopen om de thermostaat een paar graden hoger te zetten. Als je de verwarming uit zet, dan kan je nog wel een paar uur ronddwalen terwijl de omgeving afkoelt. Maar nu ik een koude pils in mijn hand neemt, schieten de rillingen over mijn rug. Ik probeer mijn handen te warmen door te bidden. lees meer »

 Deze column verschijnt eerder op de website coma.nl en is geschreven door Matthias Frankema.

“Nederland begint het land van exen te worden” lees ik ergens op internet als ik probeer uit te pluizen hoe het vandaag de dag staat met het aantal scheidingen en de mensen die de huwelijkse voorwaarden wel voor lief nemen. Er schijnen zo’n 220.000 exen per jaar bij te komen, omdat er op jaarbasis zo’n veertigduizend huwelijken stranden en ook zeventigduizend samenwonenden uit elkaar gaan. Verder blijkt het zo te zijn dat dit niet komt doordat relaties slechter zijn geworden dan voorheen maar dat we met z’n allen veeleisender zijn geworden. Ofwel, het egoïsme viert hoogtij ten koste van de mensen waarvan we ooit zielsveel hebben gehouden. Maar dat was vroeger, de tijd die in de vergetelheid is geraakt. lees meer »

Deze column verschijnt eerder op de website coma.nl en is geschreven door Cor Jan van Zwol.

Het is herfst, misschien zelfs al winter. Regen slaat neer op het oppervlak van de werkelijk. Jonge meisje rennen over de markt, handtas boven hun hoofden. Ze dragen rokjes en met hooguit een panty. Het is al weer bijna zomer. Kleding moet vrijspel geven aan de wind, die eeuwig op zoek is naar onverwijderde haartjes, zodat tepeltjes priemen en jongetjes de drankjes kopen. Eén bier en een Bacardi cola. Een maillot is niet sexy, terwijl ik toch echt in de veronderstelling leef dat mayo overal bij kan. Maar zoals vaak zal ik het wel niet begrijpen. Bij mannen gaat liefde door de maag, bij vrouwen door merg en onthaarde benen. lees meer »

Deze column verschijnt eerder op de website coma.nl en is geschreven door Matthias Frankema.

De hele dag door geef en krijg je signalen, positieve dan wel negatieve, die de ruimte een bepaalde energie influistert. In gesprek met meisjes, leuke meisjes vooral, krijg je signalen die ontegenzeggelijk een boodschap bevatten voor het mannelijke gedeelte in mij (het deel dat eigenlijk helemaal niet met haar wil praten, maar wel moet om mijn masculiniteit te verdedigen en het vrouwelijke aan te vallen). Ze zegt dingen als: “Oh, wat leuk, mijn vriendje zit ook op voetbal.” Haar punt is gemaakt, de gespreksverhouding is duidelijk. “Nee, ik ga niet stappen dit weekend. Ik moet maar weer eens bij m’n schoonouders langs.” Wederom touché: ik kan haar uit m’n hoofd zetten en flirten is overbodig want het leidt nergens toe, overigens niet eens noodzakelijk. En dan volharden ze in het cliché dat mannen niet in staat zijn om vrouwelijke signalen op te vangen. lees meer »